W tegoroczny Wigilijny wieczór, na naszym stole, zapłonęło światło wyjątkowych świec. Prawdziwych, woskowych, w charakterystycznym oliwkowo-szarym kolorze. Zostały wykonane daleko, na krańcach Polski, tuż nad brzegiem ostatniej dzikiej rzeki Europy, gdzie codziennie o świcie, stukaniem w drewnianą deskę, nawołuje się do modlitwy. Gdzie na nadbużańskie, wyścielone mgłą i rosą łąki niesie się harmonia cerkiewnej pieśni. […]
Mirelo, Wesołych Świąt! Czytaj więcej "
Władysław Zamojski nie miał w swoim pokoju łóżka. Nie miał, bo nie chciał mieć. Spał przy biurku, z głową na solidnej grubości słowniku polsko-angielskim. Tak umartwiał ciało i duszę. Jak sam mawiał, chciał w ten sposób odkupić winy tych, którzy szkodzą ojczyźnie… Odchodząc z tego świata w 1924 roku nie zabierał niczego. Zapisem testamentowym cały
Zanim Działyńscy wrócą ze spaceru – Zamek w Kórniku Czytaj więcej "
W Trześciance cerkiew jest zielona, w Puchłach grantowa, a w Socach jest tylko mała drewniana kaplica filialna. W Wojszkach większa, z białej cegły, ale też tylko kaplica, bo cerkiew jest w nieodległych Rybołach. Do tych nazw, raz trzeszczących, raz miękkich i śpiewnych, podlaskich, otoczonych Puszczą Białowieską, mniej więcej w pół drogi między Hajnówką, a Białymstokiem,
Pejzaż z otwartych okiennic – Trześcianka, Puchły, Soce i Wojszki, Podlasie Czytaj więcej "
Tak słucham Niemena, i wspominam tę wizytę… Mieliśmy 16 dni, 10 miejsc, w których będziemy nocować, a dotrzeć chcieliśmy aż do granicy polsko-rosyjsko-litewskiej. Co na początek? Przemyśl? Jarosław? A może Zamość? Tak, niech początek będzie wizjonerski, z rozmachem, piękny, harmonijny, funkcjonalny, idealny. Taki właśnie jak Zamość. Takim go sobie wymyślił magnat Jan Zamojski i takim
Miasto moje, a w nim… – Zamość Czytaj więcej "
Bedzie krótko, bo nie mieszczą się w słowach te góry. W moich się nie mieszczą, ale innym się udało, to będę dziś cudzymi słowami. Adam Ziemianin napisał kiedyś wiersz, potem zaśpiewał go zespół, który wszyscy prawie znają. I choć nie przepadam za ich Stachurą, to ta jedna, nie Stachury nie wychodzi mi z głowy od
Zwłaszcza te w Bieszczadach… Czytaj więcej "
Wielu ją kocha, wielu jest od niej uzależnionych. Wyrasta spośród innych charakterystycznym kształtem z zadziorną czuprynką Diablaka. Przyzwyczajona byłam do spojrzenia na nią od zielonych łąk, wzgórza gór. Tymczasem można na nią spojrzeć również od strony morza, ha! Tak, tak Nie jestem od niej uzależniona, ale lubię, bo ma piętro tatrzańskie, bo kamieni ma w
Babia Góra z morza Czytaj więcej "
A w Drohiczynie było chłodno, za to chmury szalały na rozdętym od błękitu niebie. Podniebna flota nie pozwalała oderwać od siebie oczu. Konkurował z nią tylko szeroki, dostojny łukowaty Bug, opasający drohiczyńską Zamkową Górę. Senny Drohiczyn, niegdyś bardzo ważny, miasto królewskie Korony Królestwa Polskiego, historyczna stolica Podlasia. W XVII wieku były tu trzy kościoły, cerkwie
Kierunek – jak najdalej na Wschód, cz. 2 -Bug już cały nasz ;-) Czytaj więcej "
Trasa przemierzała 4 polskie rzeki, trzy puszcze, dwa rozlewiska, trzy parki narodowe, jeden spływ i jedną ważną kulturowo drogę – Nadbużankę. W tym mieszczą się bajkowe krajobrazy, bezdenna cisza, przestrzenie po horyzont, tysiące bocianów, spektakularne zachody słońca, zachwyty nad „wysokonogim”, lasem, nad wciąż żywą wielokulturowością. Śpiewanie białym głosem, życzliwość, dzikość natury, bezdroża, brak asfaltu, bagna,
Kierunek – jak najdalej na Wschód cz. 1 Nadbużanka Czytaj więcej "
Decyzja nie była łatwa, a pomysł chodził za mną, za nami od dawna, oj dawna! A to czasu nie było, a to czasu, a to… nie było… Teraz w czasie przymusowego postoju w światowym imperium koronawirusa, jest czas, wymówek nie ma. Nie wiemy jak się ten blog potoczy, nie wiemy czy będzie regularnie uzupełniany, to